จบม.6

posted on 28 Feb 2010 20:55 by thanapun-aikana
เมื่อวานยังรู้สึกเหมือนกับว่าเพิ่งขึ้นม.ปลายใหม่ๆ
ยังจำวันที่มาเรียนม.4ครั้งแรกได้ไม่เคยลืม
วันนั้นเจอใครต่อใครก็ไม่รู้มากมายหลายคน
ทั้งที่เคยเจอหน้าและไม่เคยเห็นมาก่อน
โดยไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพอถึงตอนนี้แล้วนั้น
หัวใจจะผูกพันกับทั้ง56คนมากมายขนาดนี้

ตอนนั้นได้เข้าแถวกับเพื่อนในตอนเช้าก่อน8นาฬิกา
มีคนทั้งห้องอยู่ด้วยกันเพื่อเคารพทธงชาติ
แม้ว่าแสงแดดจะร้อนมากแค่ไหน
แต่3ปีที่ผ่านมานั้น
ได้บอกให้รู้ว่าถึงจะร้อนแค่ไหนถ้ามีเพื่อนร้อนด้วยกันก็ทนไหว

ตอนนั้นได้แนะนำตัวกับทุกคนในคาบแนะแนว
มีคนนู้นคนนี้บอกชื่อจริงชื่อเล่นให้วุ่นวาย
แม้ว่าจำชื่อทุกคนได้ไม่หมดในวันเดียว
แต่3ปีที่ผ่านมานั้น
ได้ตอกย้ำให้จำชื่อของเพื่อนทุกคนได้จนถึงวันที่ตายก็ไม่ลืม

ตอนนั้นได้เรียนกับทุกคนในวิชาต่างๆของแผนวิทย์
มีทั้งคณิตฟิสิกส์เคมีชีวะและอีกเยอะแยะ
แม้ว่าเนื้อหาจะมากมายและน่าเบื่อเพียงแค่ไหน
แต่3ปีที่ผ่านมานั้น
ได้ทำให้รู้ว่าการเรียนกับเพื่อนเป็นอะไรที่วิเศษที่สุดในห้องเรียน

ตอนนั้นได้ทำกิจกรรมต่างๆมากมายกับทุกคนในห้อง
มีตั้งแต่กีฬาสีงานสัปดาห์วิชาการหรืองานส่งครู
แม้ว่างานเหล่านั้นจะหนักหนาหรือว่าเหนื่อยสักเ่ท่าใด
แต่3ปีที่ผ่านมานั้น
ได้บอกให้เข้าใจว่าเวลาที่เรารวมพลังกันแล้วไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้

ตอนนั้นได้กินข้าวกับทุกคนในโรงอาหารที่แสนอ้าว
มีผู้คนเดินขวักไขว่เบียดเสียกันวุ่นวาย
แม้ว่าจะยังไม่ได้กินมาหมดทุกร้านแล้วก็ตาม
แต่3ปีที่ผ่านมานั้น
ได้สอนให้เห็นว่ากินข้าวกับใครคงไม่อร่อยเท่ากินกับเพื่อนอีกแล้ว

ตอนนั้นได้นั่งเล่นกับทุกคนหลายๆที่ในโรงเรียน
มีทั้งcover way โรงอาหารหรือหลังอาคารสี่
แม้ว่ายังไม่ได้ลองนั่งให้ครบทุกโต๊ะ
แต่3ปีที่ผ่านมานั้น
ได้ทำให้รู้ว่าการนั่งเล่นกับเพื่อนมันสนุกกว่าอะไรทั้งหมด

แต่ว่าตอนนี้

ไม่มีอีกแล้วทั้งการเข้าแถวที่ทุกคนได้ร้อนด้วยกันเพื่อรอฟังอาจารย์พูดยาวเหยียดแล้วสั่งให้เรานั่งลง

ไม่มีอีกแล้วห้องเรียนที่มีพวกผู้หญิงนั่งข้างหน้าแล้วพวกผู้ชายนั่งข้างหลัง

ไม่มีอีกแล้วcover wayที่ทุกคนมานั่งรอเข้าแถวหรือโรงอาหารที่มานั่งคุยตอนเลิกเรียน

ไม่มีอีกแล้วงานที่พวกเราจะได้ทำไม่ว่าจะกีฬาสีหรือแม้แต่ทำรายงานส่งอาจารย์

ไม่มีอีกแล้วที่เราจะได้มานั่งเมาท์เรื่องอาจารย์และการสอบแอดมิชชั่น

ไม่มีอีกแล้วชีวิตม.ปลายที่แสนสั้นและแสนสนุกที่สุดในชีวิต

ไม่มีอีกแล้วทั้งนั้นกับชีวิตที่เหลืออยู่

.
.
.

ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรในวันข้างหน้า
ไม่รู้ว่าจะได้เจอใครที่ดีกับกุเหมือนพวกเมิงอีกมั้ย
ไม่รู้ว่ากุจะได้พบใครที่ทำให้กุยิ้มได้เพราะมุขเห่ยๆ
หรือมีใครที่ทำให้กุร้องไห้ได้เหมือนที่พวกเมิงร้องแล้วกุร้องตาม
ไม่รู้ว่าจะมีใครใจดีใ้ห้กุลอกงานลอกการบ้านหรือลอกข้อสอบแบบพวกเมิงหรือเปล่า
ไม่รู้ว่ากุจะมีโอกาสได้นั่งคุยกับพวกเมิงเหมือนเมื่อวานอีกมั้ย

แต่ตอนนี้กุรู้แค่อย่างเดียว
และกุบอกได้เลยว่า

ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน
อีกหลายปีหรืออีกกี่ิสิบปี
แต่พวกเมิงจะยังมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของกุตลอดไป
จนกว่าที่กุจะตายไปจากโลกใบนี้

6.6จะเป็นอะไรที่กุรักที่สุดตลอดกาล

รัก 6.6/108 UP สุดตีน

^ ^

Comment

Comment:

Tweet

ความทรงจำดีๆbig smile

#1 By Meowzilla Zilla on 2010-03-02 15:34